Basisschooljaren en nu

Toch wel de tot nu toe meest interessante tijd van mijn leven. De meeste dingen herinner ik me nog zo goed. De introductiedag van groep 1, sinterklaasje spelen en zelf de Sinterklaas zijn (en dat helemaal geweldig vinden), mijn eerste werkblad waarmee je voor het eerst iets met letters en woorden moest doen in groep 3, dinootje spelen op het schoolplein, mijn kleuterliefje van groep 1 t/m groep 4, appelmoes maken, handvaardigheid, de tafels uit je hoofd leren, noem het maar op! Het was een geweldige, zorgeloze tijd waarin je nog lekker druk en speels en fantasierijk mocht zijn zonder dat je er raar op werd aangekeken, zonder dat je je ervoor schaamde.

Maar heb je er ooit weleens bij stilgestaan dat er aan het karakter en de interesses die je toen had en het karakter en de interesses die je nu hebt, niet veel is veranderd? Klinkt misschien een beetje raar, maar ga er maar eens over na denken. Ik zal een paar voorbeeldjes noemen:

Ik had op de basisschool een jongen in de klas die altijd soldaatje speelde na school en soms zelfs op school. Buiten school zag ik hem weleens rondlopen in soldatenkleding met zo'n zelfgemaakt, houten geweer. Met een aantal buurtgenootjes speelde hij dan altijd 'oorlogje'. Vorig jaar ofzo kwam ik hem weer tegen op Facebook. En raad eens? Hij is nu bezig aan een opleiding Defensie :).

Nog een voorbeeldje. Een klas lager dan me zat een meisje. Ze stond altijd in het middelpunt van de belangstelling, had altijd vrienden en hield nooit haar mond dicht. Laatst zag ik haar nog op een videofragmentje van 12 jaar geleden tijdens een kerstviering op school. Toen moesten we met groep 1 en 2 in een rij lopen en een kerstliedje zingen. Iedereen rustig en stilletjes, en zij zong er luidkeels bovenuit en kon tijdens de kerstviering zelf maar niet rustig op haar stoel zitten. Nu, 12 jaar later dus, zit ze weer bij mij op school. Nou ze is serieus nog geen steek veranderd. Misschien een beetje volwassener, maar ze staat nog altijd in het middelpunt van de belangstelling en is bevriend met iedereen.

Dan heb je nog mijzelf. Ik was altijd een heel verlegen meisje en was altijd een beetje in mijn eigen wereldje. Dan was ik volgens mezelf weer een dier, dan had ik een fantasievriendinnetje, dan zat ik op de rug van een paard. Het was altijd een fantasiefeest met mij. En af en toe was ik trouwens ontzettend druk. Ik had grote dromen en wilde zelfs een tijd lang net als Walt Disney zijn. Volgens een boel mensen was ik een apart meisje. Mijn familie vonden me altijd al anders, sommigen noemden het liever 'speciaal'. Soms word ik er zelfs nog op aangesproken door oud-klasgenoten. Zo van: 'Wist je nog dat jij altijd bladeren at omdat je dacht dat je een dino was?' Ja, ik word er nog steeds mee geconfronteerd maar ik vind het wel grappig eigenlijk ;). Vandaag de dag is er niet veel aan dat meisje veranderd. Al probeer ik het nog zo erg. Ik ben nog steeds erg fantasierijk en ben vaak in een soort droomwereldje. Na een aantal verschillende toekomstdromen te hebben gehad ben ik gewoon weer terug bij af en wil later dus dolgraag bij Disney werken. Verder ben ik erg stil. Dit kun je zien als verlegen, maar dat ben ik niet echt meer. Want net zoals vroeger ben ik soms juist het tegenovergestelde: druk. Ik zeg gewoon niks als ik vind dat ik niks hoef te zeggen, en dat is best vaak. Zwijgen is goud. En ja, soms ben ik gewoon stil omdat ik dan onzeker ben. En mensen vinden me nu nog steeds 'speciaal'. Ik weet niet precies waarom ze dat vinden. Misschien juist omdat ik zoveel fantasie heb? En een heel andere kijk op de wereld heb dan een gemiddeld mens? I don't know.

De uiteindelijke conclusie die ik hiermee wil trekken is dat niemand helemaal 100% is veranderd. Ook al zeggen de meesten van wel. Iedereen heeft nog wel een soort overblijfsel van zijn of haar kinderjaren. Mensen doen altijd zo ontzettend moeilijk over veranderen. Maar diep vanbinnen veranderen we niet. Diep vanbinnen zijn we nog steeds dat zorgeloze, speelse kindje. Het is alleen aan jou de keus of je dat kindje wil verbergen, of gewoon naar buiten wil laten komen. En geloof mij dat uiteindelijk de tweede keuze het beste voor je is, want dat is wie je werkelijk bent ;).