Basisschooljaren en nu

Toch wel de tot nu toe meest interessante tijd van mijn leven. De meeste dingen herinner ik me nog zo goed. De introductiedag van groep 1, sinterklaasje spelen en zelf de Sinterklaas zijn (en dat helemaal geweldig vinden), mijn eerste werkblad waarmee je voor het eerst iets met letters en woorden moest doen in groep 3, dinootje spelen op het schoolplein, mijn kleuterliefje van groep 1 t/m groep 4, appelmoes maken, handvaardigheid, de tafels uit je hoofd leren, noem het maar op! Het was een geweldige, zorgeloze tijd waarin je nog lekker druk en speels en fantasierijk mocht zijn zonder dat je er raar op werd aangekeken, zonder dat je je ervoor schaamde.

Maar heb je er ooit weleens bij stilgestaan dat er aan het karakter en de interesses die je toen had en het karakter en de interesses die je nu hebt, niet veel is veranderd? Klinkt misschien een beetje raar, maar ga er maar eens over na denken. Ik zal een paar voorbeeldjes noemen:

Ik had op de basisschool een jongen in de klas die altijd soldaatje speelde na school en soms zelfs op school. Buiten school zag ik hem weleens rondlopen in soldatenkleding met zo'n zelfgemaakt, houten geweer. Met een aantal buurtgenootjes speelde hij dan altijd 'oorlogje'. Vorig jaar ofzo kwam ik hem weer tegen op Facebook. En raad eens? Hij is nu bezig aan een opleiding Defensie :).

Nog een voorbeeldje. Een klas lager dan me zat een meisje. Ze stond altijd in het middelpunt van de belangstelling, had altijd vrienden en hield nooit haar mond dicht. Laatst zag ik haar nog op een videofragmentje van 12 jaar geleden tijdens een kerstviering op school. Toen moesten we met groep 1 en 2 in een rij lopen en een kerstliedje zingen. Iedereen rustig en stilletjes, en zij zong er luidkeels bovenuit en kon tijdens de kerstviering zelf maar niet rustig op haar stoel zitten. Nu, 12 jaar later dus, zit ze weer bij mij op school. Nou ze is serieus nog geen steek veranderd. Misschien een beetje volwassener, maar ze staat nog altijd in het middelpunt van de belangstelling en is bevriend met iedereen.

Dan heb je nog mijzelf. Ik was altijd een heel verlegen meisje en was altijd een beetje in mijn eigen wereldje. Dan was ik volgens mezelf weer een dier, dan had ik een fantasievriendinnetje, dan zat ik op de rug van een paard. Het was altijd een fantasiefeest met mij. En af en toe was ik trouwens ontzettend druk. Ik had grote dromen en wilde zelfs een tijd lang net als Walt Disney zijn. Volgens een boel mensen was ik een apart meisje. Mijn familie vonden me altijd al anders, sommigen noemden het liever 'speciaal'. Soms word ik er zelfs nog op aangesproken door oud-klasgenoten. Zo van: 'Wist je nog dat jij altijd bladeren at omdat je dacht dat je een dino was?' Ja, ik word er nog steeds mee geconfronteerd maar ik vind het wel grappig eigenlijk ;). Vandaag de dag is er niet veel aan dat meisje veranderd. Al probeer ik het nog zo erg. Ik ben nog steeds erg fantasierijk en ben vaak in een soort droomwereldje. Na een aantal verschillende toekomstdromen te hebben gehad ben ik gewoon weer terug bij af en wil later dus dolgraag bij Disney werken. Verder ben ik erg stil. Dit kun je zien als verlegen, maar dat ben ik niet echt meer. Want net zoals vroeger ben ik soms juist het tegenovergestelde: druk. Ik zeg gewoon niks als ik vind dat ik niks hoef te zeggen, en dat is best vaak. Zwijgen is goud. En ja, soms ben ik gewoon stil omdat ik dan onzeker ben. En mensen vinden me nu nog steeds 'speciaal'. Ik weet niet precies waarom ze dat vinden. Misschien juist omdat ik zoveel fantasie heb? En een heel andere kijk op de wereld heb dan een gemiddeld mens? I don't know.

De uiteindelijke conclusie die ik hiermee wil trekken is dat niemand helemaal 100% is veranderd. Ook al zeggen de meesten van wel. Iedereen heeft nog wel een soort overblijfsel van zijn of haar kinderjaren. Mensen doen altijd zo ontzettend moeilijk over veranderen. Maar diep vanbinnen veranderen we niet. Diep vanbinnen zijn we nog steeds dat zorgeloze, speelse kindje. Het is alleen aan jou de keus of je dat kindje wil verbergen, of gewoon naar buiten wil laten komen. En geloof mij dat uiteindelijk de tweede keuze het beste voor je is, want dat is wie je werkelijk bent ;).

Over mij

Heyaaaaa volgers en medebloggers!

Ik zal in deze introductie even het 1 en ander over mezelf vertellen :)
Mijn naam is Geraldine maar ik heb liever dat mensen me G noemen, klinkt namelijk veel beter.
Ik ben geboren op de 14e dag van de lentemaand april in 1997, ik ben nu dus 17 jaar.
Momenteel zit ik in de vierde klas van de havo, wat dan ook mijn 2e poging is omdat het Natuur & Gezondheid profiel me vorig jaar niet aanstond[ik heb nu Cultuur & Maatschappij]. Het is helaas niet de eerste keer dat ik ben blijven zitten, in de 2e klas was ik namelijk ook de dupe. Ik heb zo mijn persoonlijke redenen voor het feit dat ik in de 2e ben blijven zitten, maar daar kom ik later op terug. Ik heb door de jaren heen veel verschillende toekomstdromen gehad die voor mij op gebied van kennis gewoon niet haalbaar waren. Mijn droom op het moment is om animator te worden en dan het liefst bij Disney ;). Ik weet dat ik die top kan bereiken als ik er helemaal voor ga. Maar daarvoor moet ik eerst de havo afmaken en aan een studie animatie beginnen. Dus dat zal de eerste stap worden.
Ik ben trouwens enigkind en baal daar stiekem best wel van. Want op sociaal gebied heeft dat me niet echt veel geholpen. Het enige voordeel daaraan is dat ik erg zelfstandig ben maar ik kan vaak niet goed omgaan met leeftijdsgenoten en jongere kinderen.

Verder ben ik geboren met een Schisis; een open lip, kaak en gehemelte. Hier worden 1 op de 1000 kinderen mee geboren en ik was nou net de uitverkorene van die 1000. Ik heb eigenlijk geen idee hoe vaak ik hieraan ben geopereerd maar dat aantal zal rond de 5 of 6 liggen. Sowieso de lipsluiting toen ik 7 maanden was, 2 gehemeltesluitingen, amandelen knippen[ook 2 keer] en nog een bottransplantatie vanuit mijn heup naar mijn kaak. Er staat voor volgend jaar nog een neuscorrectie in de planning. Ik heb hier af en toe wel problemen mee maar voel me andere kant wel speciaal omdat ik iets heb dat anderen niet hebben. Ik kom hier later ook nog wel op terug.

Wat ook belangrijk is om over mij te weten, is dat ik een grote liefde heb voor Jesy, Jade, Leigh-Anne en Perrie. Voor de meesten ook wel bekend als de meidengroep Little Mix. Het is een soort liefde die ik niet kan omschrijven. Het is geen verliefdheid, geen obsessie, ik voel me ook geen fan meer, i already passed that stage. Ik hou gewoon ontzettend veel van ze, vooral van Jesy, omdat ze zoveel aan mijn leven en manier van denken en gedragen hebben veranderd. Het voelt alsof ik 4 bloedverwanten heb die ik zo graag persoonlijk wil bereiken maar wat tegelijk ook zo ontzettend moeilijk is. Voor mij zijn het 4 zussen, 4 beste vriendinnen. Zonder hen hadden dingen veel negatiever af kunnen lopen. Maar ook daar zal ik nog wel op terug komen.

Ik heb een geweldige vriendengroep. Ze zijn allemaal even gek als ik ben en we doen veel dingen samen. Helaas is meer dan de helft al van school af en zie ik ze dus ook veel minder. Ze zijn amazing, echt. Ik heb 3 besten: W, S-M en A, they make me smile even when i don't want to :) Toch weten mijn vrienden minder over me dan ze denken. Dat is niet hun schuld. Als ik het kon had ik mezelf tot in de puntjes aan ze uitgelegd. Maar mijn gedachtengang zit zo moeilijk in elkaar dat ik het gewoon niet kán, wat ervoor zorgt dat ik een beetje gesloten raak en tegelijkertijd gefrustreerd.
Dat is dan ook meteen de reden waarom ik dit blog opricht. Om mezelf en mijn gedachtengang zo goed mogelijk uit proberen te leggen. Ook hoop ik mensen hier een beetje mee te kunnen helpen. Door zo over mijn ervaringen te vertellen en mijn gevoelens, frustraties en gedachtes uit te schrijven. Hopelijk wordt het niet te ingewikkeld want ik denk nou eenmaal ingewikkeld over dingen ;)

Dat was mijn introductie, ik zal proberen mijn blog zoveel mogelijk bij te houden!

Enjoy! x G